Elk mens is een uniek kruispunt van vele facetten en identiteiten.

Levensbeschouwing, opleiding, taal, geslacht, afkomst, culturele bagage, omgang met anderen, religieuze overtuiging, eetgewoonten, …

Wij willen onze identiteit niet verengd zien tot één van die aspecten.

De taal is een middel om te communiceren en om traditie en cultuur te bewaren, maar ze is niet “gansch het volk”, ze is niet de exclusieve vormgever van een gemeenschap.  

 

België is gevormd uit vele verschillende regio’s en zijn bewoners.

Net die verschillen maken dit land net zo boeiend en verrijkend.

Wat een rijkdom, wat een eer te kunnen wonen in een land met meerdere talen

Daarom willen we een lans breken voor het behoud van een Belgische cultuur die Kempenaars, Gaumais, Westhoekers, Limburgers, Liégois, Brabanders, Luxemburgers…. verbindt.

Die cultuur heeft wortels in een Belgische natie die veel ouder is dan vaak verteld wordt –dat schrijven ook de Leuvense professoren Lode Wils en Jan Roegiers (“De wording van een natiestaat”). Zij stellen dat de Belgische natievorming teruggaat tot omstreeks 1430, onder Filips de Goede.

 

Belgische cultuur is meer dan politieke samenhang.

Het is ook de Brabantse gotiek, waarvan we voorbeelden vinden van Bergen over Brussel tot Mechelen, de Maas-romaanse bouwstijl (Luik, Maaseik, Nijvel), de Belgische barok (Waver, Namen, Brussel, Brugge), de Art-Nouveau, de muziek, het ‘Belg’ zijn ….

En last but not least, onze echte nationale trots: de Belgische trappist en aanverwante abdijbieren. Ik hou van alle Belgische trappist. Er loopt geen grens tussen Westmalle en Orval.

 

Zowel "Vlaanderen" als "Wallonië" zijn geworteld in Belgische bodem.

 

Wij vragen met aandrang dat het parlement maatregelen neemt om er voor te zorgen dat het cultuurbeleid, een regionale bevoegdheid, die overkoepelende structuur krijgt waardoor de nodige initiatieven worden genomen om de verschillende aspecten van onze gemeenschappelijke achtergrond te belichten en deze rijkdom samen te houden in plaats van te versplinteren.

Wij willen een open blik en open geest, met onderhoud van de contacten in de ganse Belgische gemeenschap.

 

De voorbije jaren leverden politieke strekkingen en diverse gemeenschappen in België weinig inspanningen om solidariteit en samenhorigheid over taalverschillen heen in stand te houden. Met als gevolg: een hoop misverstanden, argumenten gebaseerd op clichés, halve waarheden die tot geschiedenis verheven worden, … 

De kern van de huidige –op de spits gedreven– tegenstellingen tussen Vlaamse, Waalse en Brusselse politici, is niet enkel cultuur of taalgebonden. Er bestaan geen godsdienst- of taaloorlogen, uiteindelijk gaat het toch altijd over economische doelstellingen die met religieuze of culturele argumenten versluierd en verkocht worden.

De huidige ontwikkeling, de uitgedokterde marketing, de hoge vlucht van de propaganda door de overheid, het mediagenieke aspect, het uitbundig vlaggenspel, doen me denken aan de volgende scherpe uitspraak van Ernest Gellmer (gelezen in het boek "greep naar de Markt" van Olivier Boehme): "De kudde moet gebrandmerkt worden omwille van de morele ijver en de sociale identificatie die de maatschappij nodig heeft."

Door de koppeling van de emoties rond onze taal aan de verzwegen economische belangen van de bovenlaag, slaagt de politiek erin “Vlaamse” nationaliteitsgevoelens op te wekken en te mobiliseren voor de verwezenlijking van de doelstellingen van wie nu al macht en kapitaal bezit. 

Wij begrijpen dat er in Vlaanderen nog steeds historische wonden bestaan die al lang geheeld moesten zijn. Maar we voelen ons vooral verwant met Vlamingen die zich distantiëren van het extreemrechtse gedachtegoed dat al te vaak woekert op die historische etter 

 

Een mooi aspect aan Belg zijn, is net ons (zelf)relativerend karakter, en het feit dat we niet zo'n vlaggelopers zijn. Goede wijn behoeft geen krans.  

Ik kan me echt als Vlaming niet engageren voor een Vlaanderen dat zich wil isoleren en afscheuren van België. Pas wanneer we streven naar een open, warm en solidair Vlaanderen, met erkenning van het feit dat de wortels van onze cultuur onder de taalgrens doorlopen; wanneer we beseffen dat taalgrensoverschrijdende gemeenschappen enorme rijkdommen en kansen in zich dragen; en wanneer we ons niet langer laten ophitsen en meeslepen in rechtse, etno-nationalistische en revanchistische avonturen, zullen we kunnen spreken over een evenwichtig Vlaanderen.
Evenwicht, beste vrienden, is de innerlijke sterkte.

Bovendien is het bewaren en versterken van het Belgisch concept een unieke kans om ons, ondanks alle moeilijkheden, te verheffen boven het "wij tegen zij" principe. Waaraan ook internationaal een voorbeeld kan genomen worden.

 

Regionalisering kan nuttig en noodzakelijk zijn op sommige gebieden, maar alvast wat cultuur betreft vind ik het zinvol de regionalisering even terug te draaien.

 

Vermits politieke partijen en individuen alle mogelijke middelen en kansen krijgen in hun streven ons land te splitsen of verminken, denk ik dat er geen wettelijke bezwaren kunnen zijn tegen welgeaarde ijver om gemeenschappen boven zichzelf te verheffen en te verbinden.

 

Volgens artikel 23 van de grondwet heeft ‘iedere burger heeft recht op zijn culturele ontwikkeling’.

Als Belg voel ik me hierin niet voldoende gesteund.

Cultuuruitingen zijn vaak beter communiceerbaar dan de letterlijk in woorden gegoten gedachten.

Wij vragen dat het parlement maatregelen neemt om er voor te zorgen dat het cultuurbeleid die overkoepelende structuur krijgt waardoor de nodige initiatieven worden genomen om de verschillende aspecten van onze gemeenschappelijke achtergrond te belichten en deze rijkdom samen te houden in plaats van te versplinteren.

 

Klik hier om naar de petitie te gaan

 

Met 15.000 handtekeningen leggen we deze vraag voor aan het Vlaams Parlement

 

(een initiatief van c_kata_c vzw)